A kiedy dzisiaj wracałam w totalnym korku Dolinką Służewiecką i zamiast kląć na czym świat stoi, włączyłam Trójkę, a tam Martyna zaintonowała „W domach z betonu…”, natychmiast zrobiło mi się dobrze. Jechałam jeszcze kilkanaście minut i śpiewałam razem z nią. Były też „Żagle tuż nad samą ziemią”. I też śpiewałam.

I myślę sobie, że nie straszna mi ta nadciągająca zima. Choć dzień się skończył dzisiaj o 17tej, a ja pozostałam w swojej strefie czasowej – letniej – bo taka jest tylko moja i w takiej się czuję normalnie.

W piątek bawiłam się na imprezie do 4tej rano. Nie pamiętam, kiedy tak późno wracałam z imprezy. Wczoraj byłam na koncercie Ścierański&Maseli i Benek Maseli mnie wzruszył jak zwykle. Chłopięcy urok, piękne smutne oczy, artystyczne szaleństwo, no jest po prostu cudowny i nie ma o czym mówić. Czasem te oczy kierował w … stronę publiczności i wtedy było najładniej. A poza wszystkimi elementami estetycznymi, grali cudną muzykę. Naprawdę świetny jazz dwójki profesjonalistów – na gitarze basowej i wibrafonie, obydwu w wydaniu elektrycznym, czasem nie wiadomo było kiedy kto gra jaki dźwięk. Bosko.

I po raz kolejny przypomniałam sobie, po co jestem w tym mieście. A w środę Al Jarreau. Żyję!

PS. Chciałam powiedzieć, że się nie zakochałam niestety. Po prostu wirtualny świat wciąga mnie ostatnio mniej niż realny.